ΒΑΣΙΚΕΣ ΑΡΧΕΣ ΤΗΣ ΝΕΟΙΠΠΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΙΑΤΡΙΚΗΣ

Τα συμπτώματα σε κάθε αρρώστια είναι σημεία της θεραπευτικής αγωγής που ακολουθεί φυσιολογικά ο οργανισμός και σημαίνουν για μας το θεραπευτικό δρόμο που θέλει να ακολουθήσει αυτός για να απαλλαγεί από την ασθένεια. Τέτοια σημεία δεν πρέπει να ενοχλούνται απερίσκεπτα, διότι είναι λειτουργίες της Μητέρας Φύσης.

Οπωσδήποτε εδώ βρίσκεται ο πυρήνας του προβλήματος της Ιατρικής γενικά. Οι σκέψεις όλων των καλών γιατρών, όλων των εποχών, κατευθύνονται συνεχώς προς την ερώτηση, πόσο μεγάλη είναι η θεραπευτική δύναμη της φύσης, ώστε μόνη της, από τον εαυτό της, ν’ αποκρούει μια προσβολή γιά ν’ αποκαταστήσει μια διαταραχή στην ισορροπία των λειτουργικών του οργανισμού.

Οι προηγούμενες χιλιετηρίδες παραδέχονται τη σοφία του δημιουργού της φύσης και του «εσωτερικού γιατρού» σε κάθε οργανισμό στον οποίο οι ανθρώπινες γνώσεις του «εξωτερικού γιατρού» λίγα έχουν να προσθέσουν.

Αυτά παραδέχονται η περσική, η βαβυλωνιακή, η αιγυπτιακή ιατρική, και ο Ιπποκράτης, όπως και οι PARACELSUS, SYDENHAM, BOERHAVE, HUFFELAND και μεγάλοι κλινικοί των νεωτέρων σχολών της Βιέννης. Στο τέλος όμως του προηγουμένου και σ’ αυτόν τον αιώνα, έγιναν τέτοιες εκπληκτικές ανακαλύψεις στην ιατρική και τη φυσιολογία πάνω στην ασηψία, τη βιολογική χημεία, τις ακτινοβολίες κλπ. ώστε παραπλανήθηκε κα παρασύρθηκε η επιστημονική θεραπευτική γενικά και ο θεράποντος γιατρός σχεδόν λησμόνησε την κυριαρχία της φύσης, από την οποία κανένα καλό δεν περίμενε πια.

Ο EHRLICH («Ερλιχ) το 1911 έκανε μπροστά σε πολλούς γιατρούς μια ένεση σαλβαρσαν σε ένα συφιλιδικό που είχε όλη τη ράχη του γεμάτη έλκος. Μια μόνο ένεση έκανε. Και όλη η εξέλκωση, μέσα σε λίγες μέρες επουλώθηκε. Εκείνη την εποχή η σύφιλη ήταν αρρώστια - Τρόμος. Η επούλωση είχε γίνει. Είχε γίνει όμως και η θεραπεία όλης της αρρώστιας; Αυτό κανένας δεν το σκέφτηκε τότε.

Ο χρόνος όμως, αδιάφορος για τους ανθρώπινους ενθουσιασμούς, αδυσώπητος για τον έλεγχο της αλήθειας, αποκάλυψε ότι ο ασθενής δεν είχε θεραπευτεί, εξακολουθούσε να παραπονιέται για συμπτώματα της ασθένειας ή να παρουσιάζει υποτροπές εξελκώσεων. Του έγινε λοιπόν και 2η ένεση. Μετά του έγινε και 3η ένεση. Επειδή επέμενε η ασθένεια, έγινε σειρά ενέσεων γιά ένα μήνα, γιά έξη μήνες, γιά ένα χρόνο.

Στην αρχή νομίσθηκε ότι μερικές σειρές ενέσεων γιά ένα χρόνο θα ήταν αρκετές. Έπειτα η διάρκεια της θεραπείας καθορίστηκε σε δύο χρόνια, έπειτα σε τρία και τέλος σε τέσσερα. Συγχρόνως δε προστέθηκαν και εναλλαγές φαρμάκων βισμουθίου, ιωδίου κ.α. Αλλά και μετά από 4 χρόνια ο ασθενής δεν είναι βέβαιος για την τελική θεραπεία και πρέπει τακτικά να συμβουλεύεται την ανάλυση του αίματός του. Όλα αυτά όμως χάνονται μπροστά στήν έκπληξη της λάμψης της μιας ένεσης.

Ο άρρωστος και ο γιατρός θαυμάζουν την δύναμη του φαρμάκου και ζητούν συνεχώς το θαυματουργό φάρμακο. Το ίδιο συνέβη με τα φάρμακα που ανακαλύφθηκαν πριν ή μετά το σαλβαρσάν. Το ίδιο συνέβη με το ULTRASEPTYL, με τις σουλφαμιδες, με την πενικιλίνη και τη στρεπτομυκίνη.

Τελευταία αναφέρθηκαν 4 θάνατοι από οξεία μηνιγγίτιδα. Τι είχε συμβεί; Ένας ασθενής είχε ωτίτιδα. Του έγινε αντιβίωση καί αμέσως ο πυρετός και ο πόνος υποχώρησαν. Το μικρόβιο όμως είχε κάπου παραμείνει. Μετά από 6 μήνες έπαθε απότομα μηνιγγίτιδα και πέθανε πριν προλάβουν να του δώσουν την ελάχιστη βοήθεια. Το ίδιο έγινε και με τους άλλους τρείς, όπως ανάφεραν διάφοροι γιατροί άλλων περιοχών.

Στην παλιά μέθοδο θεραπείας, όταν δεν εφαρμόζονταν η φυσιοθεραπεία, επειδή ήταν άγνωστη, πρόσεχαν όμως τουλάχιστον οι γιατροί,όσο το δυνατό τα πύον να παροχετεύεται προς τα έξω, και γι αυτό γίνονταν τακτικά η εγχείρηση της μαστοειδίτιδας για να μην επεκταθεΐ το πύο στα μηνίγγια. Τι γίνεται τώρα; Απλούστατα, με την αντιβίωση απατάται ο γιατρός και ο ασθενής και το μικρόβιο μένει κρυμμένο στον οργανισμό μέχρις ότου του δοθεί η ευκαιρία να ξαναζωντανέψει και να δράσει. Το ίδιο περίπου γίνεται στη θεραπεία της σύφιλης.
Το ίδιο έγινε και με τα θαυματουργά φάρμακα που χρησιμοποιούνταν προηγουμένως. Τα μικρόβια συνήθιζαν το φάρμακο. Οι γονόκοκκοι έγιναν ανθεκτικοί στην πενικιλλίνη, τά βακτηρίδια του KOCH δεν επηρεάζονταν πλέον εύκολα από την στρεπτομυκίνη. Το ίδιο θά γίνει και με τα φάρμακα που πρόκειται να ανακαλυφθούν. Και όμως, η λάμψη της μιας ένεσης φωτίζει και φλογίζει την ψυχή του αρρώστου κα των περισσότερων γιατρών. Μέσα στην ψύχωση αυτή σχεδόν καταντούν να πιστεύουν στο θαυματουργό χάπι.

Τη μαγική αλοιφή ζητάει ο άρρωστος ή το μαγικό χάπι. Και πιστεύει ότι υπάρχει. Κάποτε μια ηλικιωμένη κυρία πήγε σε κάποιο φίλο συνάδελφο. Όλα τα όργανά της βρίσκονταν σε άθλια κατάσταση: στομάχι, συκώτι, καρδια και νεφρά. Ο γιατρός έπειτα από εξέταση άρχισε να της δίνει συμβουλές δίαιτας και διαβίωσης. Η ασθενής τον διέκοψε με ανυπομηνησία:

Γιατρέ μου, τι τα θέλω εγώ αυτά, ένα χάπι να μου δώσεις να μπορώ να πίνω ένα ποτήρι μπύρα χωρίς να με πειράζει. Να σου πλήρώσω όσο θέλεις το χάπι. Πιστεύει ότι υπάρχει ένα παρόμοιο φάρμακο. 

Η πίστη αυτή των ασθενών και πολλών γιατρών συντηρεί όλα τα φαρμακευτικά εργοστάσια που συνεχώς νέα κα «σωτήρια» φάρμακα κατασκευάζουν και πληρώνονται «όσο θέλουν».
Και παρουσιάζονται συνεχώς φάρμακα της μόδας, όπως έλεγε παλιός καθηγητής της φαρμακολογίας, που θαυματουργούν, θεραπεύουν και παρέρχονται, για να δώσουν τη θέση τους σε άλλα. Σ’ όλα αυτά τά φάρμακα υπάρχει μια αλήθεια που συνεχώς τονίζεται στους γιατρούς. Ότι το φάρμακο δεν σκοτώνει τα μικρόβια αλλά διεγείρει τις αμυντικές δυνάμεις του οργανισμού. Δηλαδή ο οργανισμός προπάντων είναι ο μαχητής εναντίον του νοσογόνου αιτίου. Άρα πρέπει να τονώσουμε προηγουμένως τον οργανισμό, να τον καθαρίσουμε και να τον δυναμώσουμε, πριν τον διεγείρουμε. Επειδή αν τον διεγείρουμε χωρίς να τον καθαρίσουμε και να τον δυναμώσουμε τότε ο οργανισμός θα ξυπνήσει, θα σηκωθεί αλλά θα ξαναπέσει.
Η ασθένεια μοιάζει με το νέο φορτίο που τοποθετείται πάνω σε αμάξι που σύρεται από άλογο, ενώ συγχρόνως ο δρόμος παίρνει ανηφορική κλίση. Το άλογο μετά από κάποιο καιρό κουράζεται και δείχνει σημεία κάμψης. Τα σημεία της αρρώστιας. Αν ο αμαξάς μαστιγώσει το άλογο αυτό θα εκτιναχτεί, θα κάνει νέα προσπάθεια, θα προχωρήσει για λίγο ακόμη αλλά τελικά θα πέσει.

Τι πρέπει να κάνει ο αμαξάς; Να καταλάβει πρώτον ότι είναι μάταιο να μαστιγώνει μόνο. Είναι μάταιο να δίνουμε μόνο φάρμακα. Δεύτερον, να σταματήσει την πορεία, να ξεκουράσει το άλογο, να του δώσει τροφή, να το πλύνει και αφού αναλάβει νέες δυνάμεις να το ξαναβάλει στην εργασία. Και ποιά είναι τα μέσα τόνωσης του οργανισμού κατά την αρρώστια;
Για να τα βρούμε και να τα κατανοήσουμε πρέπει να παρακολουθήσουμε τους τρόπους αντίδρασης του οργανισμού προς την ασθένεια. Ο οργανισμός αντιδρά στην ασθένεια με πυρετό, ανορεξία, βήχα, εμετό, διάρροια, εφίδρωση, εξάνθημα, φλεγμονή κλπ. κλπ.

Ας δούμε μερικά απο αυτά.

Ο πυρετός π.χ. είναι εξύψωση της θερμοκρασίας του οργανισμού και έχει σκοπό πρώτον την κατάκαυση των τοξικών στοιχείων που έχουν μαζευτεί στους ιστούς και παρεμποδίζουν τη φυσιολογική λειτουργία των κυττάρων και δεύτερον την καταπολέμηση του νοσογόνου αιτίου με την αύξηση του μεταβολισμού και επιτάχυνση των οξειδώσεων. Ο οργανισμός εξυψώνει τη θερμοκρασία του μέχρι 40° αλλά και μέχρι 41° και 42° βαθμούς. Στον τέτανο ο πυρετός ανέρχεται σε ψηλά επίπεδα, μέχρι το 42°. Κάποτε σ’ αυτή τη θερμοκρασία ο οργανισμός υποκύπτει, το άτομο πεθαίνει.

Δεν πεθαίνει όμως γιατί η θερμοκρασία ήταν 42° αλλά γιατί δεν μπόρεσε να εξυψώσει τη θερμοκρασία στο 43° για να καταστρέψει το μικρόβιο του τετάνου.
Η αιτία του θανάτου δεν είναι ο πυρετός άλλα ο ιός του μικροβίου που άντεξε και κατόρθωσε να μη καταστραφεί με τη μεγάλη θερμοκρασία που παρήγαγε ο ορανισμός αμυνόμενος.

Συμπέρασμα: πρέπει να σεβόμαστε τον πυρετό. Δεν πρέπει να δίνουμε αντιπυρετικά φάρμακα. Δεν πρέπει να φοβηθούμε τον πυρετό. Ο πυρετός δεν είναι σύμμαχος του νοσογόνου αιτίου αλλά ο κακός του δαίμονας. 

Ο πυρετός είναι σύμμαχος του θεραπευτού γιατρού, αρκεί να τον αναγνωρίζει και να τον χρησιμοποιήσει. Σήμερα, όχι μόνο η φυσιοθεραπεία αλλά και η επίσημη ιατρική σέβεται τον πυρετό. Όχι μόνο δε σέβεται τον υπάρχοντα πυρετό αλλά μερικές φορές προκαλεί πυρετό με ενέσεις διαφόρων ουσιών πυρετογόνων, για τη θεραπεία των ασθενειών.
Η Ανορεξία είναι ένας τρόπος άμυνας του οργανισμού τον οποίο πρέπει να σεβαστούμε. Μ’ αυτή ο οργανισμός περιορίζει την κατασπατάληση των δυνάμεών που τις κατευθύνει όλες εναντίον της ασθένειας, διότι ο αγώνας είναι υπέρ πάντων. Για την πέψη των τροφών γίνεται κατανάλωση δυνάμεων του οργανισμού. Αυτή λοιπόν την κατανάλωση θέλει να εξοικονομήσει ο οργανισμός δημιουργώντας ανορεξία και κρατώντας όλες τις δυνάμεις του εναντίον της ασθένειας. Στα επόμενα κεφάλαια θα δούμε πόσο μεγάλη θεραπευτική δύναμη έχει η νηστεία.

Οδηγημένοι λοιπόν από την ανορεξία, εάν επιβάλλουμε νηστεία, βοηθούμε τον οργανισμό κατά τον φυσιολογικό τρόπο, δηλαδή κατά τρόπο που από τη φύση ο οργανισμός έχει διδαχθεί μέσα από το πέρασμα εκατομμυρίων χρόνων, πολύ πριν εμφανισθεί η επίστήμη, η ιατρική.

Μπροστά στη φύση ο άνθρωπος είναι όμοιος προς τα εκατομμύρια των διαφόρων ζώων και έχει προικισθεί με όμοιες αντιδράσεις. Όλα τα ζώα όταν αρρωστήσουν νηστεύουν. Το ίδιο πρέπει να κάνει και ο άνθρωπος. Κατά τα εκατομμύρια χρόνια της οντογονικής εξέλιξης των ζώων, η νηστεία στη διάρκεια της ασθένειας έχει επιβληθεί από τη φύση σαν τρόπος απόκρουσης του νοσογόνου αιτίου. Εάν εμείς την παραγνωρίσουμε κατά τη θεραπεία, τότε δημιουργούμε αντίθετες συνθήκες απ’ ό,τι ορίζει η φύση, δηλαδή άσχημες συνθήκες για τον άρρωστο.

Απ’ όλα τα ζώα μόνο ο άνθρωπος τρώει κατά την ασθένειά του. Αυτό έχει προέλθει από την πλάνη ότι άν μείνει κανείς νηστικός μόνο μία ημέρα θα πεθάνει. Πολλές ιστορίες ασιτίας έχουν πλασθεί σε βάρος γιατρών και ασθενών για να παρουσιαστεί σαν πραγματικότητα αυτή η πλάνη και για να επιμένουν στο τέλος όλοι ότι ο ασθενής πρέπει να φάει για να γίνει καλά.
Υπάρχουν βέβαια περιπτώσεις που ο ασθενής πρέπει να φάει αλλά αυτές είναι εξαιρέσεις, ενώ ο κανόνας είναι η νηστεία, όπως ορίζει ο νόμος της Φύσης. Η διάρροια είναι επίσης τρόπος άμυνας του οργανισμού ο οποίος πρέπει να είναι σεβαστός. Μ’ αυτήν ο οργανισμός προσπαθεί να εκδιώξει από τα έντερα το νοσογόνα αίτια. Όσο δε είναι εντονότερη η διάρροια, σημαίνει ότι τόση είναι η δύναμη του νοσογόνου αιτίου.

Εάν ο οργανισμός υποκύψει, εάν τό άτομο πεθάνει μέσα σε έντονη και διαρκή διάρροια, δεν σημαίνει ότι υπέκυψε επειδή δεν μπορούσε να υπομείνει τη διάρροια, αλλά ότι η τοξικότητα του νοσογόνου αιτίου ήταν μεγαλύτερη από την προσπάθεια που κατόρθωσε να αναπτύξει ο οργανισμός. Εάν εμείς δώσουμε στυπτικά και σταματήσουμε την διάρροια, τότε εάν το νοσογόνο αίτιο δεν είναι μεγάλης δύναμης ο οργανισμός θα το νικήσει με άλλο τρόπο. Εάν όμως το νοσογόνο αίτιο είναι ισχυρό, ο οργανισμός θα καταβληθεί και το άτομο θα πεθάνει γιατί σταμάτησε η διάρροια. Το εξάνθημα επίσης είναι ένας τρόπος άμυνας του οργανισμού. Καθοδηγούμενοι δε από αυτό σε μερικά νοσήματα προκαλούμε τεχνητό εξάνθημα που λέγεται ΒΑ- UNSCHEIDISM. 

Το ίδιο συμβαίνει και με τα άλλα συμπτώματα των νόσων. Αυτά έχουν αξία και δεν πρέπει να τα καταργούμε απερίσκεπτα. Όλα τα συμπτώματα είναι ωφέλιμα και σεβαστά; Δυστυχώς όχι. Συνήθως τα συμπτώματα είναι ο φυσιολογικός δρόμος για τη θεραπεία. Κάποτε όμως έχουν ανάγκη από διέγερση εκ μέρους του γιατρού ή ακόμη και από κατάργηση.

Πότε και πως πρέπει να προβαίνουμε στις παραλλαγές αυτές;
Η απάντηση στην ερώτηση αυτή αποτελεί τον κεντρικό πυρήνα της θεραπευτικής. Εξαρτάται απ’ την κρίση την πείρα και την προσωπικότητα του γιατρού.
Για την ορθότητα της δράσης στο σημείο αυτό, αναδείχθηκαν οι γίγαντες της θεραπευτικής, Ιπποκράτης, Γαληνός, SYDENHAM, HUFELAND κ.λ.π. σ’ όλους τους αιώνες.

Του Ιατρού Αλέξαντρου Αναστασιάδη