Η ευθύνη της Ιατρικής για την υγεία και την ποιότητα ζωής

O άνθρωπος στην προσπάθειά του ανά τους αιώνες να εξασφαλίσει επαρκή τροφή ,να προστατευθεί από τις κλιματολογικές αρρώστειες απειλές (κρύο βροχές, καταιγίδες, παγετώνες, καύσωνες), να ανακουφιστεί από τον πόνο, τους τραυματισμούς, τις κακώσεις και τις αρρώστιες, να απαλλαγεί από την αγωνία για τον αναπόφευκτο χωρισμό του από την γήινη υπόστασή του και να κατανοήσει όσο γίνεται το μυστήριο της Ζωής και της όλης δημιουργίας, ακολούθησε πολλές σκέψεις, πολλούς προβλημαπσμούς, πολλούς δρόμους.

Ανάμεσα σ' αυτούς ξεχωρίζουν δύο κυρίως δρόμοι, δύο ατραποί που διαδραμάτισαν, διαδραματίζουν και θα διαδραματίζουν καθοριστικό ρόλο στην διαβίωση του ανθρώπου, ανάλογο με τον δρόμο που ακολούθησε ή ακολουθεί την δεδομένη, την συγκεκριμμένη περίοδο.

Οι δρόμοι αυτοί εναλλάσσονταν κατά περιόδους στην μακραίωνη ιστορία, προβλημάτιζαν την ανθρώπινη σκέψη και καθόριζαν κατά μέγα μέρος το πεπρωμένο του.

Ιδιαίτερα προβλήματα μέχρι τον 4ον μ,Χ.αιώνα δεν υπήρχαν. Από τον αιώνα αυτόν μέχρι και τον 10ον αιώνα μ.Χ. δηλαδή κατά την περίοδο του μεσαίωνα, η οποία χαρακτηριζόταν από την πλήρη αποπλάνηση και συσκότιση του Ανθρώπινου πνεύματος, που είχε τόσο πολύ διαφθαρεί, ώστε ακόμη και ο ισχυρότερος νούς να παραλύει κάτω από την ολέθρια πίεση, που οφείλετο κατά κύριο λόγο στην κατακυρίευση του νού, των ανθρώπων της εποχής αυτής από τάσεις και φροντίδες που οδηγούσαν στην αμοιβαία εχθρότητα και στον εξοντωτικό ανταγωνισμό (σημεία που ίσως θυμίζουν λίγο την δική μας σημερινή εποχή), με αποτέλεσμα να εκμηδενίζεται κάθε προσπάθεια προαγωγής του Πνεύματος.

Μετά την σκοτεινή αυτή περίοδο της Ανθρωπότητας, ακολουθεί η περίοδος της Αναγέννησης κατά την οποία το Ανθρώπινο Πνεύμα μετά από την μακρόχρονη καταπίεσή του, άρχισε να λυτρώνεται και να εκτινάσσεται ακάθεκτο προς όλες τις κατευθύνσεις της επιστημονικής έρευνας με τέτοια ορμή, όσο μεγαλύτερη ήταν η καταπίεσή του. Τη μιά επιστημονική ανακάλυψη διαδέχονταν η άλλη με τέτοια εκπληκτικά αποτελέσματα που άφηναν έκθαμβο τον άνθρωπο της εποχής εκείνης. Η φυσική και η Χημεία είχαν τον πρώτο λόγο. Η ανακάλυψη του μικροσκόπιου (Λεεβενχούκ 1650) έφερε στο φως έναν άγνωστο μέχρι τη στιγμή εκείνη κόσμο, τον κόσμο των μικροοργανισμών. Η μία επηδημία μετά την άλλη εξαφανίζονταν. Νέοι ορίζοντες, νέες ελπιδοφόρες προοπτικές ξανοίγονταν μπροστά στα έκπληκτα μάτια των ίδιων των ερευνητών-εφευρετών. Και γιά μιά στιγμή έγινε πιστευτό ότι ήταν δυνατό να κυριαρχήσει η επιστήμη πάνω στην Υλη, στη Φύση και στην ίδια τη ζωή του Ανθρώπου.

Εκπρόσωπος της περιόδου αυτής, είναι ο Καρτέσιος (1600) ο οποίος χάραξε νέους ορίζοντες στον τομέα της Φυσικής και έθεσε τις βάσεις της Υλιστικής Μηχανιστικής αντίληψης του κόσμου. Σύμφωνα με τη θεωρία αυτή, η Υλη και το Πνεύμα βρίσκονται εντελώς χωρισμένα και ενώνονται μόνο με μηχανικό τρόπο. Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με τη σχέση Σώματος και Ψυχής. Το Σώμα Λειτουργεί σαν μιά απλή μηχανή η οποία στον μεν άνθρωπο διακρίνεται διά της παρουσίας του σκεπτόμενου νου, εις δε τα ζώα που στερούνται σκέψεως, λειτουργεί όπως κάθε άλλη μηχανή. Βεβαίως η παρουσία της ψυχής δεν λαμβάνεται καθόλου υπόψη. Τις ίδιες απόψεις επεξέτεινε στον έναστρο Ουρανό και στην Πλάση ολόκληρη.

Η ΙΑΤΡΙΚΗ ασφαλώς δεν μπορούσε να μείνει αμέτοχη σ αυτήν την πρόοδο της Φυσικής και της Χημείας.

Ηδη μετά την ανακάλυψη των μικροβίων, ο Παστέρ (1820-1895) ιδρύει την Μικροβιολογία και μαζί με τον Κώχ συνδέουν την παρουσία των μικροβίων με συγκεκριμένες νόσους. Ο ΒΙΡ-ΧΟΟΥ (1821-1902) ιδρύει την Κυτταροπαθολογία και ο ΕΡΛΙΧ την ίδια εποχή προβάλλει την τόσο επιθυμητή ελπίδα ότι δηλαδή, είναι πλέον δυνατή η καταπολέμηση των Μικροβίων με χημικά κατασκευάσματα (φάρμακα) γιά να απαλλαγεί επιτέλους η ανθρωπότητα από τη μάστιγα της αρρώστιας. Εναι αυτοί που με την ανάπτυξη μιάς ασύγκριτης τεχνολογίας προσπάθησαν να μετατρέψουν την γη σε γη της Επαγγελίας. Είναι αυτοί που μας ανέβασαν στο φεγγάρι. Είναι αυτοί που με ένα χαπάκι καταστέλλουν τον πόνο. Εναι αυτοί που χειρουργούν ακίνδυνα, που μεταμοσχεύουν όργανα, που σώζουν ζωές. Είναι αυτοί που κατά τον καθ. Κατσαρά “επέφεραν το τελειωτικό κτύπημα στις αρχές του Ιπποκράτους". Εναι αυτοί που συνέβαλαν ώστε ο άνθρωπος να εγκαταλείψει τη Φύση, διότι υπερέβελαν τη σημασία της θετικότητος και του Υλισμού καθώς και κάθε δύναμης που βρίσκεται πέρα από τα όρια του επιστητού, του οποίου η ύπαρξη ναι μεν δεν είναι αμέσως αντιληπτή αφού δεν μπορούμε να τη συλλάβουμε μέσα στα επιστημονικά εργαστήρια, είναι όμως πάντοτε παρούσα.

Η ΙΑΤΡΙΚΗ λοιπόν όφειλε να μην παρασυρθεί και έπρεπε να σταθεί κοντά στον Ανθρωπο όταν είχε ανάγκη. Η Ιατρική όμως εγκατέλειψε τον υγιή και προσκολήθηκε στον άρρωστο. ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ σκοπός και αποστολή της κατάντησε η αναζήτηση μικροβίων και ιών και η έρευνα γιά το φάρμακο με το οποίο πίστευε ότι αφού τα καταπολεμήσει θα επαναφέρει την Υγεία. Εβαλε έναν αριθμό στον κάθε άρωστο, ξεχώρισε τα διάφορα όργανα και στο τέλος αποδείχτηκε ότι σκοπεύει το αποτέλεσμα αντί την αιτία της αρώστιας.

ΥΠΗΡΞΕ υπερβολή και βεβιασμένη εκτίμηση των αποτελεσμάτων που οδήγησαν στην απομάκρυνση από τις Ιπποκράτειες Αρχές, γεγονός που καθήλωσε την Ιατρική Σκέψη σε μιά μονομερή αντιμετώπιση της νόσου μόνο δια της φαρμακευτικής αγωγής στη συνεχή αναζήτηση μικροβίων και ιών στην κάθε νόσο, στην απόλυτη εξάρτηση της θεραπείας από την τυχόν ανακάλυψη νέων φαρμάκων διότι τα παλιά απεδείχθησαν ανενεργά και ίσως επικίνδυνα, στην πλήρη αδυναμία να προσφέρει και την στοιχειώδη βοήθεια στον πάσχοντα χωρίς φαρμακευτική αγωγή και με πλήρη επιβεβαίωση της αποτυχίας της στην ολοένα βελτιούμενη χειρουργική αντικατάσταση μεταμόσχευση οργάνων.

Με την απόλυτη αυτή προσήλωση στην νόσο, η Ιατρική απομακρύνθηκε απο το κύριο αντικείμενό της, που ήταν η προστασία της Υγείας και περιορίσθηκε μόνο στην αντιμετώπιση της νόσου. Το αποτέλεσμα της αντίληψης αυτής το συνεχές κυνήγι μικροβίων και του αντίστοιχου φαρμάκου ήταν να βρεθούμε αντιμέτωποι με την τραγική κατάσταση που απειλεί χωρίς υπερβολή την ίδια τη ζωή στον πλανήτη μας.

Ευθύνη της Ιατρικής λοιπόν και των αντιλήψεων της ατμόσφαιρας. Ευθύνη της Ιατρικής η θέση και ο τρόπος λειτουργίας των Βιομηχανιών. Ευθύνη της Ιατρικής η διοχέτευση των λυμάτων, των τοξικών και πυρηνικών αποβλήτων στους ποταμούς, σπς λίμνες, σπς θάλασσες και σε υπόγειες στοές. Οφείλε η Ιατρική να προείδει και να παρέμβει έγκαιρα, όταν ξεκινούσε η δημιουργία των τερατουπόλεων 

με την αρθρόα συρροή του πληθυσμού από τα χωριά, η εγκατάσταση των βιομηχανιών όπουδήποτε χωρίς τις σωστές προδιαγραφές, όπως και όταν έγινε η ανυπέρβλητη εκείνη ανακάλυψη της Πυρηνικής ενέργειας και η χρήση της έστω ακόμα και γιά ειρηνικούς σκοπούς Πρωταρχικό μέλημα της Ιατρικής ήταν ο τρόπος διάθεσης των πυρηνικών καταλοίπων, τα οποία θα μολύνουν εσαεί το περιβάλλον και θα θέτουν σε κίνδυνο, κάθε μορφή ζωής.

Και η ευθύνη δεν σταματά στα παραπάνω αναφερθέντα. Δική της ευθύνη, η χρήση του φθοριούχου χλω-ράνθρακα στις εξαεριζόμενες συσκευές (σπρέυ), στα ψυκτικά μηχανήματα, στις συσκευές κλιματισμού, στους μικροϋπολογιστές, η οποία προκαλεί καταστροφή του όζοντος της ατμόσφαιρας, του αερίου δηλαδή το οποίο προστατεύει τη ζωή πάνω στη γη από τις υπεριώδεις ακτίνες του ήλιου. Ευθύνη της, διότι αντί να συνιστά εκ των υστέρων προφύλαξη από την έκθεση του σώματος στον ήλιο, γιά την αποφυγή του καρκίνου του δέρματος, έπρεπε έγκαιρα να προλάβει την καταστροφή αυτή του όζοντος.

Ευθύνη και η καταστροφή των δασών από την όξινη βροχή, την εκμετάλευση της ξυλείας κυρίως για την κατασκευή του χαρτιού, την απρογραμμάτιστη οικοπεδοποίηση και τις πυρκαυιές, όσο παράξενο και αν ακούγεται. Το αποτέλεσμα είναι καταστροφικό γιά τον άνθρωπο. Επήλθε αλλαγή του μικροκλίματος, καταρρακτώδεις βροχές και καταιγίδες, κατολισθήσεις εδαφών όπου μετατρέπουν τις εύφορες πεδιάδες σε ερήμους.

Ευθύνη της και το φαινόμενο του ΘΕΡΜΟΚΗΠΙΟΥ το οποίο προκαλείται από τη αυξημένη ποσότητα διοξειδίου του άνθρακος, προερχομένη κυρίως από την αποψήλωση των δασών με συνέπειες την αύξηση της θερμοκρασίας της γης (καύσωνες), το λυώσιμο των πάγων, την ανύψωση της στάθμης των θαλασσών και την εξαφάνιση ολόκληρων εκτάσεων γης.

Ευθύνη της η ανεξέλεγκτη χημική ρύπανση της γης, η χρήση επικινδύνων φυτοφαρμάκων και η τροποποίηση της βιολογικής δομής της τροφής με τον εμπλουτισμό διαφόρων ουσιών και χρωστικών ενώσεων.

Ευθύνη της και πάλι η έλλειψη πλήρους προγράμματος Προληπτικής Ιατρικής που στηρίζεται στην υγιεινή διαβίωση σύμφωνα με τον ορισμό της υγείας της Π.Ο.Υ. ΣΗΜΕΡΑ Η ΙΑΤΡΙΚΗ δεν καλύπτει, δεν μπορεί να καλύψει μόνο με την φαρμακευτική αγωγή τις ανάγκες του σύγχρονου ανθρώπου, πολύ δε περισσότερο του ανθρώπου του άμεσου και του απώτερου μέλλοντος. Από τη στιγμή όμως που θα απαγκιστρωθεί η Ιατρική σκέψη από τη μονομερή χρήση φαρμάκου και αντιμετωπίσει τον άνθρωπο σαν άτομο δεμένο με το φυσικό του περιβάλλον και όχι μόνο σαν μια συγκεκριμένη νόσο, ανοίγεται ο δρόμος γιά μιάν ενιαία ιατρική. Με αυτόν τον τρόπο θα συντελεστεί η ιδανική εναρμόνιση της σύγχρονης ιατρικής τεχνολογίας με τις αρχές της παραδοσιακής ιατρικής κάθε τόπου σύμφωνα και με σύσταση της Π.Ο.Υ..

Αυτή η ενιαία Ιατρική λοιπόν θα στηρίζεται στις ακατάλυτες Ιπποκράτειες αρχές και αντιλήψεις, θα χρησιμοποιεί κάθε φυσική, θεραπευτική και εναλλακτική μέθοδο, θα αξιοποιεί κάθε επιστημονική πρόοδο. Το γεγονός αυτό, καθίσταται επιτακτική ανάγκη.

Η επικράτηση της μιας ή της άλλης αντίληψης στην Ιατρική σκέψη δεν αποτελεί απλά σχήμα λόγου, αλλά έχει άμεσο αντίκτυπο στην όλη συμπεριφορά γιατρού και πολιτείας απέναντι στον άρρωστο, στη κλινική και θεραπευτική αγωγή καθώς και στο τρόπο πρόληψης.

Για να γίνει πιο κατανοητό αυτό προβαίνω σε μια σχηματική ανππαράθεση των δύο δισταμένων Αρχών και Αντιλήψεων της Υλιστικής αφ’ενός και της παραδοσιακής Ιατρικής αφ'ετέρου.

ΕΠΙΚΡΑΤΗΣΗ ΥΛΙΣΤΙΚΗΣ ΘΕΩΡΙΑΣ ΣΤΗΝ ΙΑΤΡΙΚΗ χαρακτηρίζεται από:

1. Σαν πρώτο μέλημα η καταστολή των συμπτωμάτων

2. Η αναζήτηση μικροβίων ή ιών σαν μοναδικό αίτιο νόσου.

3. Η χορήγηση φαρμάκων για την καταπολέμηση των μικροβίων ή ιών

4. Η αφαίρεση χειρουργική η αντικατάσταση του πάσχοντος οργάνου.

5. Η αντιμετώπιση του πάσχοντος ατόμου σαν μια συγκεκριμένη νόσο, σαν ένας αριθμός.

6. Συνέβαλε στη δημιουργία πολυφαρμακίας με τις σχετικές συνέπειες.

7. Κατέστησε το άτομο άβουλο και παθητικό έρμαιο των μικροβίων

8. Ωθησε στη δημιουργία μιας εναλλακτικής-παράλληλης ιατρικής που έχει σαν συνέπεια:
α) Τη δημιουργία μιας νέας τάξης θεραπευτών- εκτός των γιατρών- οι οποίοι ασκούν νομίμως και επιτυχώς τις μεθόδους αυτές και,
β) προκάλεσε αίσθημα ανασφάλειας και προβληματισμό του αρρώστου όσον αφορά προς την κατεύθυνση που θα ακολουθήσει στην αναζήτηση της υγείας του.

9. Δεν διέπεται από συγκεκριμένες ακλόνητες αρχές, αλλά κάθε τόσο απορρίπτει τη μια θεωρία που λίγο πριν θεωρούσε αλάθητο με μιαν άλλη που τώρα θεωρεί εξ ίσου αλάθητο. Το ίδιο και με το φάρμακο που κάθε τόσο απορρίπτει μια και η πάροδος του χρόνου απέδειξε ότι είναι επικίνδυνο, για να το ανπκαταστήσει με ένα άλλο "θαυματουργό φάρμακο , που σε λίγο ίσιος θα αποδειχθεί επικίνδυνο και θα αποσυρθεί της κυκλοφορίας.

10. Στηρίζει την ύπαρξή της από το αναμενόμενο να εφευρεθεί "θαυματουργό" φάρμακο και μόνο. Χωρίς αυτό δηλώνει πλήρη αδυναμία να προσφέρει και την παραμικρή βοήθεια στο πάσχοντα. Απόδειξη το AIDS για το οποίο συνιστά αναμονή πέντε χρόνων στο πάσχοντα, γιατί ως τότε ελπίζεται να ανακαλυφθεί το φάρμακο.

11. Διαχώρησε καταμέτρησε το ανθρώπινο σώμα σε χωριστά όργανα και αντιμετώπισε τον οργανισμό σαν μια κακοφτιαγμένη μηχανή που χρειάζεται συνεχώς επιδιόρθωση, χωρίς να λαμβάνει υπόψη τον ψυχισμό και την προσωπικότητα του ατόμου.

12. Αρνήθηκε κάθε άλλη θεραπευτική αγωγή ακόμη και σε συγκεκριμένα νοσήματα παρόλη την εκπεφρασμένη και αποδεδειγμένη αδυναμία να αντιμετωπίσει με συγκεκριμένη φαρμακευτική αγωγή.

13. Συνέβαλε, όπως αναφέρθηκε πρίν, στην καταστροφή του περιβάλλοντος και υποβάθμισε τη ζωή.

ΕΠΙΚΡΑΤΗΣΗ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΗΣ- ΙΠΠΟΚΡΑΤΙΟΥ ΙΑΤΡΙΚΗΣ χαρακτηρίζεται:

1. Στηρίζεται σε ακλόνητες Αρχές και αντιλήψεις που επέζησαν και επαληθεύθηκαν ανά τους αιώνες.

2. Πιστεύει ότι η αρρώστα, η διαταραχή αυτή της ομαλής λειτουργίας του οργανισμού να προσαρμοσθεί στα εκάστοτε ερεθίσματα, φυσικά, χημικά, βιολογικά.

3. Σέβεται και δεν καταστέλλει τα συμπτώματα, τα οποία κρίνει ότι αποτελούν φυσιολογική αντίδραση και καθοδηγητικά σημεία της αντίδρασης του οργανισμού και στην εξέλιξη της νόσου.

4. Ο κάθε ζωντανός οργανισμός διαθέτει τους κατάλληλους αμυντικούς, ανοσιολογικούς μηχανισμούς για την αντιμετώπιση οποιασδήποτε διατάραξης της ισσοροπίας στην ομαλή λειτουργία και απεριόριστη δυνατότητα προσαρμογής:(Φύσης νόσων ιατρός.Ιπποκράτης.)

5. Πρωταρχικό μέλημα η αναγνώριση του αρρώστου σαν μια ιδιαίτερη προσωπικότητα και όχι σαν ένα αριθμό ή μια αρρώστια.

6. Πρώτο μέλημα η επιδίωξη ενίσχυση, η υποστίριξη της άμυνας του οργανισμού σαν το μόνο αποτελεσματικό όπλο στην αντιμετώπιση της νόσου όποια και να είναι.

7. Ο οργανισμός αποτελεί ένα αδιαίρετο, σοφά ρυθμισμένο σύνολο το οποίο σαν σύνολο αντιδρά σε κάθε νόσο και σαν σύνολο πρέπει να αντιμετωπίζεται.(Ενιαίο των νόσων, Ιπποκράτης)

8. Η νόσος αποτελεί μια γενική αντίδραση του οργανισμού με τοπική, σε ορισμένο όργανο η λειτουργία αντίδραση, ανάλογα με το ευάλωτο σημείο του συγκεκριμένου ατόμου που είναι σχετική με την κληρονομικότητα, την ιδιοσυγκρασία και τη ζωή που διάγει.

9. Θεραπεία δεν απευθύνεται σε συγκεκριμένη νόσο, αλλά σε συγκεκριμέμο άτομο.

10. Θεωρεί το άτομο απόλυτα υπεύθυνο για την αρρώστια και για τη διαφύλαξη της υγείας του.

11. Η νόσος αποτελεί άμεση συνάρτηση του τρόπου διαβίωσης του ατόμου και της απόλυτης εξάρτησης από το περιββάλον και το οικοσύστημα.

12. Άμεσος επιδίωξη, κάτω από τις σημερινές και μελλοντικές συνθήκες, η προστασία της υγείας δια της πρόληπτικής Ιατρικής και η διατήρηση υψηλής στάθμης υγείας, με ιδιαίτερη έμφαση στον αμυντικό μηχανισμό του οργανισμού.

13. Δεν δέχεται ότι ο ρόλος των μικροβίων στην πλάση είναι να ταλαιπωρούν τον άνθρωπο, ο ρόλος τους είναι η αποσύνθεση της νοσηρός της νεκρής ύλης, η δε ανεύρεση τους στη νόσο, αποτελεί ένδειξη συγκέντρωσης νοσηρός ύλης, η οποία όταν αποβληθεί θα εκλείψουν και τα μικρόβια γιατί δε θα έχουν λόγο ύπαρξης και γιατί δεν θα βρίσκουν "πρόσφορο" έδαφος να δράσουν.Με αυτά τα δεδομένα μπορεί κανείς να παρακολουθήσει όχι μόνο στη θεωρία αλλά και στη πράξη, τις ριζικές αλλαγές που έχει υποστεί η έννοια της νόσου καθώς και τις διάφορες προοπτικές προς τις οποίες προσανατολίζονται σήμερα σιγά σιγά η ιατρική σκέψη και όλοι οι γιατροί.
Σήμερα δοκιμάζεται όλη η Επιστημονική και Ιατρική σκέψη και αναζητούνται νέοι προσανατολισμοί. Γιατί δεν είναι μόνο οι Σωματικές επιπτώσεις της όλης καταστραπίγησης των φυσικών νόμων, αλλά και οι ψυχολογικές επιπτώσεις της αγχώδους, απάνθρωπης κοινωνίας της υπερκατανάλωσης που οδηγούν στις νευρώσεις, στο κάπνισμα, στον αλκοολισμό, στα ναρκωτικά, στα ψυχοφάρμακα.

Ολοκληρώνεται ήδη η όλη δοκιμασία του ανθρώπου, με την προειπούσα εξασθένηση της αμυντικής δύναμης του οργανισμού, με αποτέλεσμα την εμφάνιση νέων επιδημιών, τις οποίες η επιστήμη για πρώτη φορά μετά την κυριαρχία της υλιστικής αντίληψης, παραδέχεται όχι μόνο αδυναμία να θεραπεύσει, αλλά και να προλάβει την εξάπλωση.
Θαρρείς αναφέρεται ο μεγάλος δάσκαλος Παπανούτσος, ότι γυρίζουν οι γιατροί μας σε παλιές αντιλήψεις που άλλοτε περιφρονούσαν ή νόμιζαν ότι ανήκουν στο προεπιστημονικό στάδιο.
Η επιστροφή άρχισε με την αναβίωση των Ιπποκρατικών ιδεών που με τόση οξυδέρκεια και φρόνηση ήξεραν να τις εφαρμόζουν στην πράξη οι αρχαίοι Ελληνες γιατροί: Ας δείχνει εξωτερικά ότι ορισμένο μόνο σημείο του οργανισμού πάσχει, ότι μόνο τούτο ή εκείνο το όργανο, ότι μόνο αυτή ή εκείνη η λειτουργία έχει παθολογικά αλλοιωθεί, ολόκληρο το σώμα αρρωσταίνει και σαν ακέραιο πλάσμα με αδιάσπαστη ενότητα και αλληλουχία των στοιχείων του, που πρέπει να διερευνηθεί και να βοηθηθεί για να ξαναβρεί την κλονισμένη του ισορροπία, την υγεία του. Ολοι σήμερα συμβουλεύουν ότι πρέπει να αντιμετωπίζουμε το άρρωστο σώμα μα και το γερό πλαισιωμένο από το περιβάλλον και το σύμπαν, με τα οποία είναι οργανικά και βιολογικά δεμένο μαζί τους. Επομένως για να ξαναφέρουμε στην κατάσταση υγείας να προσπαθήσουμε να το ξαναβάλουμε στις σωστές σχέσεις προς τον φυσικό κόσμο που το περικλείει μέσα του σαν μητρικός "κόλπος", που το δημιουργεί, το τρέφει, το προστατεύει, το διαμορφώνει να γίνει αυτό που είναι.

Παράλληλα κρίθηκε απαραίτητο η ψυχολογική συμπαράσταση, που πλησιάζει τους κρυφούς μηχανισμούς του ψυχικού κόσμου και συμβάλλει ώστε ο γιατρός να "καταλάβει" βαθύτερα τις νόσους των αρρώστων του, για να τους βοηθήσει πιο αποτελασματικά από άλλοτε, τότε που μόνα όπλα είχε τα φάρμακα και τις χειρουργικές επεμβάσεις. Ετσι συνετελέσθη η αναστάτωση στην σύγχρονη ιατρική. Σήμερα απ' όλες τις έδρες της Πανεπιστημιακής Ιατρικής εξαγγέλεται σοβαρά και με πεποίθηση η αρχή ότι ο καλός γιατρός για να βοηθήσει όπως πρέπει, οφείλει να πλησιάζει το ίδιο το σώμα όσο και την ψυχή του αρρώστου, ανεξάρτητα από τη συμπτωματολογία. Να μάθει να "μπαίνει" στη ψυχή του αρρώστου, όπως έμαθε να "μπαίνει" και να ερευνά το σώμα.
Θεωρείται πια ρουτίνα, ο γιατρός που στέκεται στα εξωτερικά συμπτώματα της νόσου και προσπαθεί απλώς με την κατάταξη της σε ορισμένη "κατηγορία", να δώσει την αιτιολογία της και να χαράξει τη θεραπευπκή του αγωγή. 'Εναν άρρωστο έχει να γιάνει, όχι μια αρρώστια. Και αυτός ο άρρωστος δεν είναι μια αφηρημένη οντότητα, αλλά ένα επώνυμο άτομο με την εντελώς δική του μοίρα, με την προσωπικότητά του και την προσωπική του ιστορία.
Αυτή πρέπει να εξερευνήσει και μέσα σ' αυτήν να τοποθετήσει τα περιστατικά της νόσου, τον χαρακτήρα και τη διαδρομή, την αγωγή και την πρόγνωση.
Εδω ακριβώς έγκειται η επανάσταση που έγινε στη σύγχρονη Διαγνωστική και Θεραπευτική. Σε κάθε παθολογικό δεδομένο δεν υπάρχει μόνο μια "σωματική" διαταραχή αλλά και η ψυχική της απήχηση ή πρόκληση. Και σαν τέτοια πρέπει ν'αντιμετωπισθεί.

Βάσει όλων αυτών διαμορφώνεται η ΕΝΙΑΙΑ ΙΑΤΡΙΚΗ του μέλλοντος, χαράκτηριστικά της οποίας δεν αποτελεί μόνο ο συγκερασμός όλων των μέχρι σήμερα εφαρμοζόμενων μεθόδων, αλλά ακολουθεί την κλασική ιεραρχία στην έναρξη της κάθε θεραπευτικής αγωγής. Δεν απορρίπτει τίποτα αλλά ακολουθεί σχολαστικά τον "χρυσό κανόνα" σύμφωνα με τον οποίο κάθε θεραπευτική αγωγή οφείλει να αρχίζει από τα απλούστερα θεραπευτικά μέσα και να προχωράει προς τα πολυπλοκότερα.

Οδηγός στην ιεράρχιση της θεραπευτικής αγωγής κατα την ΕΝΙΑΙΑ ΙΑΤΡΙΚΗ, η Ελληνική Παραδοσιακή Ιατρική, αρχή γενομένης:

1ο. Από την κάθαρση του οργανισμού με ΝΗΣΤΕΙΑ, ΥΠΟΚΛΥΣΜΟΥΣ, ΠΡΟΣΕΥΧΗ με σκοπό (όπως ακριβώς αναφέρεται στη μελέτη καθ. ΑΡΑΒΑ - ΝΤΙΝΟΥ "Ασκληπειός και Ασκληπιεία) την προετοιμασία του σώματος και της ψυχής στη κυρίως θεραπεία. Η αγωγή αυτή, η οποία εφαρμόζεται εις τον "πρόναο" των Ιερών Ασκληπιείων, συνεχίζεται είς τον κυρίως ναό με

2ο. Ειδική διαιτητική αγωγή, σύμφωνα με το Ιπποκράτειο, η τροφή σου το φάρμακό σου

3ο. στην υδροθεραπεία, σύμφωνα με την παρουσία Υδροθεραπευτηρίου σε κάθε Ασκληπιείο.

4ο. Στην άσκηση, αρχής γενομένης από τις αναπνευστικές ασκήσεις (για οξυγόνωση του αίματος) και βάδην, σύμφωνα με τη παρουσία γυμναστηρίου σε κάθε Ασκληπιείο

5ο. Στη μάλαξη και χειροπρακτική σύμφωνα με ανάγλυφες πλάκες Ασκληπιείων.

6ο. Στη χρήση βοτάνων (βοτανοθεραπεία) φυτών (φυτοθεραπεία) αρωμάτων (αρωματοθεραπεία).

7ο. Στη χρήση εναλλακτικών φυσικών θεραπευτικών μεθόδων, οστεοπαθητικής, χειροπρακτικής, ομοιοπαθητικής, βελονισμού.

8ο. Στη χρήση φαρμακευτικών χημικών ουσιών σε περίπτωση εκτάκτου ανάγκης.

9ο. Στη χρήση χειρουργικών επεμβάσεων όταν απειλείται η ζωή.

10ο. Στη ψυχολογική υποστήριξη.

Τέλος για να ολοκληρωθεί η προσφορά αυτή της Ιατρικής στη προδιαγραφή της Ιατρικής του μέλλοντος προχωράει στην αναγνώριση μιας νέας μορφής ιατρικής, την Ενεργειακή Ιατρική, η οποία δρά πάνω και πέρα από τα επιφανειακά φαινομενικά συμπτώματα, πάνω και πέρα από τις σωματικές εκδηλώσεις της νόσου.

Μιας ιατρικής, η οποία χωρίς να παραβλέπει το σωματικό υπόβαθρο της νόσου, απευθύνεται στην ίδια τη δομή του κυττάρου, του οποίου την ικανότητα για αυτοθεραπεία (ιαματική αυτοίαση) υποβοηθεί σε ενεργειακό και όχι μόνο υλικό, σωματικό επίπεδο και η οποία οδεύει σε μια ΕΝΙΑΙΑ ΙΑΤΡΙΚΗ οπού όλα τα θεραπευτικά σχήματα (και όχι μόνο τα φάρμακα και οι εγχειρήσεις) καλούνται, αρχής γενομένης από τα απλούστερα να φτάσουμε σταδιακά και χωρίς προκαταλήψεις και καθυστερήσεις στα πολυπλοκότερα, προκειμένου να ολοκληρωθεί η όλη προσφορά.

Η βασική διαφορά έγκειται στον τρόπο και στην ιεράρχηση των χρησιμοποιούμενων μεθόδων. ΟΥΔΕΠΟΤΕ θα αρχίσουμε τη θεραπευτική μας αγωγή όπως συμβαίνει σήμερα με την χορήγηση φαρμάκων ή την χειρουργική επέμβαση, εάν προηγουμένως δεν προετοιμάσουμε το σώμα και το πνεύμα με κάθαρση όπως αναφέρθηκε. Θα φτάσουμε στα φάρμακα εαν και όταν αυτό κριθεί απαραίτητο. Διαπιστώνεται με αυτό τον τρόπο ότι δεν υπάρχει καμιά απολύτως διαφορά, στην θεραπευτική αγωγή της ΕΝΙΑΙΑΣ ΙΑΤΡΙΚΗΣ από τις προηγούμενες. Κανένα, μα κανένα θεραπευτικό σχήμα δε πρόκειται να παραληφθεί προκειμένου να βοηθήσουμε τον συνάνθρωπό μας. Δεν μας απασχολεί το όποιο θεραπευτικό σχήμα. Αποκλειστικός σκοπός μας η βοήθεια στον άρρωστο, χωρίς προκαταλήψεις με βάση την κυβερνητική στην ευρύτερη της αντίληψη, όπου κυβερνώ σημαίνει προσφέρω, υπηρετώ το συνάνθρωπό μου σε μια στιγμή που έχει απόλυτη ανάγκη. Μόνο τότε, βοηθώντας τον άρρωστο και αναζητώντας την Υγεία θα γνωρίσουμε το νόημα της ζωής.

Του Γιάγκου Μ. Καράβη Ιατρού