ΠΟΙΟΣ ΕΙΣΑΙ ΕΣΥ?

«Ξέρεις, βρε, ποιος είμαι εγώ;»
Μια από τις προσφιλέστερες φράσεις του νεοέλληνα, ιδίως σε περίπτωση καυγά.
Κι αυτό, το «εγώ» αναφέρεται στην κοινωνική θέση, στην ακριβή μάρκα του αυτοκινήτου, στην πολυτελή επίπλωση, σε κάθε τι κινητό και ακίνητο που καταφέραμε να έχουμε.
Αν κάποιος μας ρωτήσει εκείνη τη στιγμή: «Εσύ, ξέρεις ποιος είσαι;», σίγουρα θα τον πάρουμε για βλαμμένο, και ούτε καν θα μας περάσει από το μυαλό, πώς πιθανόν να μην εννοεί τα στοιχεία ταυτότητας και τα εξωτερικά γνωρίσματα αλλά τη βαθύτερη γνωριμία με τον εαυτό μας: εκείνο το ξεχασμένο «γνώθι σαυτόν».
Ο εαυτός μας, αυτός ο άγνωστος!
Πόσοι τον στήνουν αφτιασίδωτο απέναντι τους, πόσοι στέκονται παλληκαρίσια «ενώπιος ενωπίω;». Ελάχιστοι.
Οι περισσότεροι έχουμε σχεδόν απόλυτη άγνοια, άσχετοι καθώς είμαστε με το στοχασμό, την ενδοσκόπηση καί το διάλογο με το εσώτερο εγώ μας.
Μερικοί γυροφέρνουμε αυτή την περιοχή, μα τόσο ξώπετσα και φορώντας τόσο παραμορφωτικούς φακούς, που το αποτέλεσμα είναι μια παρωδία εξερεύνησης και μια ωραιοποιημένη εικόνα μας. Γιατί, όση οξύνοια έχουμε στο να επισημαίνουμε καταλεπτώς τα ελαττώματα και τα μελανά σημεία των άλλων, τόση βραδύνοια μας πιάνει όταν είναι να εξιχνιάσουμε τα δικά μας. Και το χειρότερο, δεν καταλαβαίνουμε πόσο ανόητοι είμαστε, ποιόν κοροϊδεύουμε με το να εθελοτυφλούμε και ποιος βγαίνει τελικά χαμένος. Λες και παύουν να υπάρχουν η αδυναμία, η ασχήμια, η αθλιότητα, όταν κάνουμε πως δεν τις βλέπουμε!...
Στο θέατρο της ζωής ολοι μας παίζουμε κάποιο ρόλο. Κι ενώ οι έπαγγελ- ματίες ηθοποιοί θεωρούν αδιανόητο να υποδυθούν ένα πρόσωπο χωρίς να το μελετήσουν κατά βάθος για να μάθουν την ψυχολογία και τα κίνητρα κάθε του πράξης, στο μεγάλο θέατρο, που στο σκηνικό του χώρο κινούμαστε σ’ όλη τη διάρκεια του βίου μας, αδιαφορούμε για την υπεύθυνη και ευσυνείδητη παρουσία μας. Το παιδιάστικο κρυφτούλι μας με τον τύπο που ενσαρκώνουμε, γίνεται αφορμή για το χάσιμο κάθε ευκαιρίας αυτογνωσίας. Και όπως ο άξιος ήθοποιός βρίσκει πάντα τον τρόπο να αυτοσχεδιάσει και να ξεφύγει, από την καθορισμένη σκηνοθετική έρμηνεία, έτσι και ο άξιος του ονόματος του άνθρωπος είναι σέ θέση ν’ ανακαλύψει τρόπους προσαρμογής της προσωπικότητάς του στο πρότυπο που ο ίδιος χάραξε, σε πείσμα κάθε μοιρολατρείας.
Ας τολμήσουμε επιτέλους να αποκαλύψουμε το αληθινό μας πρόσωπο. Στο κάτω-κάτω δεν κουβαλάμε μόνο ανεπιθύμητες ιδιότητες. Ίσως έχουμε προσόντα και προτερήματα, που δεν τα υποψιαστήκαμε ποτέ. Αν ψάξουμε μέ σα μας, αν σκάψουμε βαθιά, μπορεί να μας περιμένουν εκπλήξεις.
Τα όρια του εσωτερικού μας κόσμου είναι απροσδιόριστα, οι εκτάσεις του ανεξερεύνητες, τα κοιτάσματα που κρύβονται στο υπέδαφος του ανεκμετάλλευτα. Κανείς άλλος εκτός από μας τους ίδιους δεν μπορεί να γίνει ο εξερευνητής, ο σκαπανέας, ο καλλιεργητής.
Βλέπουμε τ’ αγριόχορτα, τ’ άγκά- θια, τα τρωκτικά που έχουμε μέσα μας και δεν κάνουμε τίποτε για ν’ απαλλαγούμε απ’ την παρουσία τους. Δίπλα στις τσουκνίδες υπάρχουν τα ευωδιαστά λουλούδια, αν λείψουν τα τρωκτικά θα ξεπεταχτούν τα δέντρα με τους χυ- μώδεις καρπούς και αν δημιουργήσουμε τις κατάλληλες συνθήκες θα νιώθουμε τέτοια ακαταγώνιστη δύναμη μέσα μας, που δεν θ’ άναγνωρίζουμε τον παλιό εαυτό μας.
Ας μην καθυστερούμε άλλο λοιπόν. Ας γνωριστούμε με την Αυτογνωσία. Θάναι, σίγουρα, η πιο αξιόλογη γνωριμία μας.

ΚΑΙΤΗ ΑΣΗΜΑΚΗ