ΤΟ ΚΑΛΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΑΝΑΓΚΑΙΑ ΠΡΟΥΠΟΘΕΣΗ ΓΙΑ ΝΑ ΣΩΣΟΥΜΕ Ο,ΤΙ ΕΧΕΙ ΑΠΟΜΕΙΝΕΙ

Αγαπητοί φίλοι,

Βρισκόμαστε σ' αυτή τη σελίδα για νά ρίξουμε μια ματιά στις ευθύνες μας, στις υποχρεώσεις μας και τις ενέργειές μας. Αφορμή για το σημερινό άρθρο, μια καλοκαιρινή εμπειρία, που θα σας περιγράφω σύντομα.

Αυγουστιάτικο απόγευμα, δίπλα στη θάλασσα, καθώς θαύμαζα το μαγευτικό σκηνικό του ηλιοβασιλέματος, παρατήρησα ένα ιπτάμενο αντικείμενο. Δεν άργησα να καταλάβω πως ήταν ένα μπαλόνι με ήλιο που απομακρυνόταν ολοένα, αιωρούμενο πάνω απ’ την επιφάνεια της θάλασσας.Συγκεκριμένα, ένα ακόμα μπαλόνι απ’ αυτά που αφήνονται ανεύθυνα να ξεφύγουν και να «πετάξουν» μακριά, μέχρι που γίνονται μηδαμινές κουκίδες στον ορίζοντα.Οι συνέπειές τους, όμως, δεν είναι και τόσο μηδαμινές, γιατί όταν το ήλιο αποδεσμευτεί ,το μπαλόνι θα βυθιστεί στη θάλασσα, όπου θα ξεβάψει και θα γίνει ένα διαφανές άθραυστο αντικείμενο που θα μοιάζει με σουπιά ή κάτι παρόμοιο.Τα δελφίνια, οι φάλαινες και οι χελώνες Karreta-Karreta,θα ξεγελαστούν και θα τα καταπιούν.Όντας το μπαλόνι μέσα στο στομάχι του ζώου εμποδίζει τη λήψη τροφής με συνέπεια το ζώο να πεθάνει μαρτυρικά.

Αυτή η απειλή σε συνδυασμό με άλλες που αντιμετωπίζουν τα θαλάσσια όντα (καταστροφή των οικοσυστημάτων όπου ζουν, αδυναμία εύρεσης τροφής λόγω της αλιείας, καταδίωξή τους, κλπ), τα θέτει σε μεγάλο κίνδυνο εξαφάνισης και οι πληθυσμοί έχουν μειωθεί σημαντικά.

Η αναφορά στο πρόβλημα αυτό, ένα από τα δεκάδες που αντιμετωπίζει ο πλανήτης μας, θέτει ακόμα ένα ερώτημα: για την αμέλεια που έρχεται στην επιφάνεια παράλληλα με την πράξη, ευθύνονται σίγουρα οι γονείς, πώς, όμως, σκέφτονται αυτοί; Συνειδητοποιούν, άραγε, τι κάνουν, κι αν ναι, πιστεύουν πως η πράξη τους αυτή δεν είναι μεγίστης σημασίας ή μήπως δεν είναι ενημερωμένοι για τις συνέπειες των ασυνείδητων πράξεών τους; Μήπως -ακόμα χειρότερα- αδιαφορούν;

Παραδείγματα, σαν αυτό, μπορούμε ,δυστυχώς, να βρούμε άφθονα.Είναι οι σκουπιδότοποι που αφήνουν πίσω τους κάποιοι εκδρομείς, τα μισοσβησμένα αποτσίγαρα στην άκρη ενός δάσους (οι καπνιστές συχνά δεν απειλούν μόνο την υγεία τους,αλλά και το περιβάλλον), η αλόγιστη χρήση χημικών προϊόντων (π.χ. εντομοκτόνων) και πολλά άλλα που θα γεμίζαμε σελίδες για να αναφέρουμε.

Οι ενήλικοι και μορφωμένοι, αυτοί που «ξέρουν τα πολλά», πώς μπορούν και φέρονται τόσο αστόχαστα; Ποιά λογική διεργασία τους καταλήγει στις εγκληματικές- κάποτε-πράξεις τους; Τελικά, η πληθώρα δεν είναι αρκετά ενημερωμένη, ούτε ικανή να συνειδητοποιήσει τις συνέπειες των ενεργειών της.

Πολλοί «μεγάλοι» αναπαύονται στα όσα έχουν ήδη καταφέρει, ενδιαφέρονται για τη βολή τους και μόνο,αδιαφορούν για τον κόσμο όπου ζουν,αρνούνται να συμβάλλουν στη διάσωσή του.

Κι ας δούμε τώρα ένα σύνθημα-αν μπορούμε να το πούμε έτσι-που κυκλοφορεί συχνά απο στόμα σε στόμα: οι νέοι θα σώσουν τον κόσμο, είναι στα χέρια τους.Προσωπικά, δε διαφωνώ με την άποψη αυτή, γιατί τα άτομα μικρής ηλικίας, με όλη τη ζωή μπροστά τους μπορούν να οραματιστούν και να εργαστούν για ένα καλύτερο μέλλον.

Αλλά εδώ,τίθεται ένα μεγάλο θέμα: Πώς μπορούμε να περιμένουμε κάτι τέτοιο από νέους που δεν έχουν ανατραφεί με τέτοιες αρχές; και που κυρίως αυτό: Δεν έχουν πάρει τέτοιο παράδειγμα απ’ τους γονείς τους; Είναι δυνατόν ένα παιδί, που από μικρό έχει συνηθίσει να βλέπει τους γονείς του να μολύνουν το περιβάλλον, να αδιαφορούν για τους κινδύνους που αυτό αντιμετωπίζει, να κοροϊδεύουν αυτούς που το υπερασπίζονται, όταν μεγαλώσει να αλλάξει άποψη και συμπεριφορά και να ενεργήσει για να το προστατέψει; Μολοταύτα, ακόμα κι αν το παιδί απο μικρό, ανατραφεί με οικολογικο τρόπο και μάθει να αγαπάει τη φύση, το πιο πιθανό είναι να μείνει στα λόγια, αν οι γονείς του δεν κάνουν πράξη τα όσα του λένε. Για το λόγο αυτό δε θα πρέπει να μένουμε στη θεωρία, αλλά να ενεργούμε. Και δεν πρέπει να ξεχνάμε πως ο καλύτερος αποδοτικότερος και σταθερότερος (με την έννοια του συγκεκριμένου αποτελέσματος) τρόπος για να διδάξει κανείς, είναι να δώσει πρώτος το παράδειγμα.

Υπάρχουν άνθρωποι,και είναι πολλοί,που μοιρολατρικά βλέπουν τον κόσμο γύρω τους να αλλοιώνεται, να απειλείται και το μόνο που κάνουν είναι να κατακρίνουν και να ρίχνουν αλλού τις ευθύνες. Κι όμως, οι ευθύνες βαραίνουν τους ώμους όλων μας. Είναι λάθος να λέμε πως δεν ευθυνόμαστε αφού δεν κάνουμε κανένα κακό, γιατί έστω κι αν δε βλάπτουμε το περιβάλλον, η αδιαφορία μας αποτελεί μια πράξη εξίσου κατακριτέα. Είναι απόφασή μας, όχι μόνο αν θα βλάψουμε τη φύση ή όχι αλλά και αν θα κάνουμε κάτι να την προστατέψουμε ή όχι, κι εφόσον αποφασίζουμε έχουμε και την ευθύνη της απόφασής μας. Τι πρέπει να γίνει λοιπόν; Πρέπει όλες οι ηλικίες να ενημερωθούν και να εργαστούν ο καθένας με τον τρόπο του συλλογικά, ώστε να σώσουμε ό,τι έχει απομείνει πριν να είναι αργά.

Κι όσον αφορά στα νιάτα, οφείλουν όλοι να πιστεύουν στη δύναμή τους.Ωστόσο,αυτό δε φτάνει,πρέπει να δίνονται τα κατάλληλα ερεθίσματα και παραδείγματα προς μίμησιν.

Με πολλή αγάπη,
η φίλη σας Ελευθερία Διγεντίκη